≡ Menu

Identiteit, karma, leven na de dood etc.

[Gastblog bericht van Alex Schilperoort]

Met deze vraag worstelt de mens al heel erg lang. Misschien wel zolang de mens bestaat en zijn hersens is gaan gebruiken om over zichzelf na te denken waardoor er identiteit in ons is ontstaan. Alleen door het gevoel een identiteit te hebben kan de vraag opkomen of er leven voor en na de dood is.  De vraag is of een identiteit wel datgene is dat leeft al komt onze identiteit ons voor als heel erg levend en dat is natuurlijk ook zo. Het leven leeft en in dat leven, zoals de mens tot nu toe evolueerde, is een gevoel van identiteit ontstaan. Het leven is alomvattend en ook identiteit en leven zijn daarom één, hetgeen niet wil zeggen hetzelfde, en om die reden kan het dus niet zo zijn dat identiteit het leven zelf is dat geboren wordt en sterft. Het leven leeft en daarin vindt alles plaats, ook het ontstaan en verdwijnen van identiteit. Die hele beweging van geboorte en dood noem ik het constant aanwezige proces van incarnatie. De levende organismen in het leven ervaren, groeien, bloeien, eten drinken, zien, ruiken proeven, denken, huilen ,lachen, hebben lief, zijn gewelddadig en ga zo maar door. Het leven leert daar allemaal van zonder een vooropgezet doel, zonder plan, het leert zondermeer. Zo evolueert ook de mens door tot hij ophoudt te bestaan.  En al die ervaringen en daden die daaruit volgen en waarvan het leven “leert”wordt weer op de een of andere manier “teruggeven”. Dit  zou je Karma kunnen noemen. Dat verklaart dat alles steeds verandert. Dat doen wij niet maar het leven zelf wat wij óók zijn. Maar ook voordat de mens er was vond dat al plaats, anders waren wij er niet geweest,  en gaat door als de mens er niet meer is. Wonderbaarlijk en niet meer met door het menselijk brein te vatten, althans niet door de mijne. Het is om heel stil van te worden.

Feitelijk bestaat de dood daarom niet. Leven en dood zijn één, ondeelbaar. Dood is onlosmakelijk gezeteld in het leven zelf. Is het leven zelf. Dood leeft! Dat zal misschien voor heel veel mensen erg tegenstrijdig en voor de meesten van ons waarschijnlijk als onzinnige wartaal klinken en bovendien onaanvaardbaar. “Ik weet toch dat ik leef en ik zie toch dat er mensen, dieren, bomen, planten doodgaan en er weer nieuwe mensen en dieren geboren worden, en nieuwe planten en bomen groeien, ik ben toch zeker niet achterlijk”! Dat zullen veruit de meeste mensen zeggen. Nee ze zijn niet achterlijk. Er vindt natuurlijk geboorte en dood plaats in het leven. Dat ontkennen zou wel heel erg absurd zijn.

Zo beschouwd geloof ik niet dat de identiteit zoals je die van jezelf kent en in ons aanwezig is, opnieuw geboren wordt of al heeft bestaan. Als je denkt van wel noem ik dat het je toe eigenen van het leven. Leuk geprobeerd maar die vlieger gaat volgens mij niet op. Wel geloof ik dat de indrukken, ervaringen en daden die alle organismen opdoen in het leven en zich daarin uitdrukken, ook die van mensen en z’n identiteiten, a.h.w. constant verwerkt worden en in al of niet aangepaste vorm steeds weer terugkomen. Maar in een volgend leven? Het leven was er altijd al en zal er altijd zijn. Daarom is er geen vorig of volgend leven. Er is leven en dat leeft! Zo verandert alles constant door, behalve het leven zelf, dat is, is het enige dat onveranderlijk is, waardoor alles komt en gaat en steeds weer verandert.  Onverklaarbaar, fenomenaal en niet in woorden te vatten.