Omdat ik mijn leven lang celibatair geleefd heb (volgens de meeste definities) dacht ik dat het interessant zou kunnen zijn om wat tips te geven 
Ja, dit is weinig serieus bedoeld, want ik neem aan dat de meesten van jullie NIET celibatair leven, noch daarin geïnteresseerd zijn. Het celibaat heeft een respectabele traditie in zowel Boeddhisme als Katholicisme. Zoals tegenwoordig gebruikelijk heb ik gemengde gevoelens over het instituut.
Aan de ene kant denk ik dat de beste spirituele leraren celibatair leven: ik heb bijvoorbeeld moeite om Stephen Batchelor en zijn vrouw (beiden voormalig celibatair) serieus te nemen. Aan de andere kant: het vermijden van het gedoe van relatie, kinderen en alles daar omheen geeft mensen wel meer tijd voor ‘spirituele ontwikkeling’ (hoe vaag dat ook is). (#)
Voor mij persoonlijk: ik ben celibatair gebleven om slechte relaties te vermijden, maar dat heeft wel eenzaamheid tot gevolg. [En nee, dat is geen uitnodiging... tot nu toe zijn de mannen die me online hebben proberen versieren niet echt mijn type gebleken.]
Wat ook schijnt voor te komen: het celibaat als een soort gedragstherapie voor mensen met een sex verslaving. Ik vind het een logische oplossing: niemand verwacht dat alcoholisten genezen zonder alcohol helemaal te vermijden, waarom zou het met sex anders zijn?
Aan de andere kant: als methode om tienerzwangerschap te voorkomen geloof ik er, heel Nederlands, niet in. Ons beleid om kinderen gewoon goed te informeren en toegang tot voorbehoedsmiddelen te geven is veel verstandiger en effectiever.
Ok, tot zover de algemene beschouwingen: voor wie helemaal kuis wil leven zijn hier wat tips:
Ten eerste is de makkelijkste methode om kuis te leven te vermijden dat je iemand echt aantrekkelijk vindt. Dit is misschien nogal voor de hand liggend, maar het voornaamste punt is hier niet eens zozeer je eigen verlangen als de interactie… het wederzijdse verlangen dat zich op bouwt. Niets is aantrekkelijker voor een vrouw dan een man die haar aantrekkelijk vindt. Dit werkt beide kanten op, natuurlijk.
Als je je al tot iemand aangetrokken voelt wordt het lastig. Monastieke gewaden zullen een gedeelte van de vrouwen (en mannen) weg houden, dus dat vermindert het probleem. Toch laat het voorbeeld van the Batchelor’s zien dat het daarmee nog niet helemaal weg is.
Het eerste instinct van mensen in deze situatie is om die persoon gewoon te negeren. Dit werkt in een bar of op het station. Het werkt niet als je die persoon regelmatig tegen komt. Ze zullen merken dat je ze negeert, over de oorzaken na gaan denken etc. Toch is het als eerste voorzorgsmaatregel niet zo gek: die ander kan gewoon besluiten dat het de moeite niet waard is en de interesse verliezen. Dit maakt het dan voor jou weer makkelijker om hen te vergeten.
Negeren als strategie is wel een lastige: een jonge man in mijn kennissenkring schepte altijd op dat hij het gebruikte als onderdeel van zijn versier trukendoos. Ik zal jullie de details besparen, maar het werkte.
Aan de andere kant: je opsluiten in een klooster zonder mensen van het andere geslacht werkt natuurlijk ook. Het vermijden van verleiding is wel zo veilig. Maar de meeste kloosters laten tegenwoordig (op tijdelijke basis) vrouwen toe voor retreats en studie, dus zelfs zo’n klooster is geen garantie.
In het normale leven is het veel effectiever om die ander te behandelen alsof ze je niet zoveel kunnen schelen. Gewoon groeten, normaal praten, maar nooit een hint van seksuele aantrekkingskracht in je houding. Kijk niet langer in hun ogen dan je bij iemand anders doet, maar vermijd hun ogen ook niet. Zoek die persoon niet op, maar vermijd ze ook niet.
Nogmaals: makkelijker als het je niets kan schelen.
Wat absoluut vermeden dient te worden is intimiteit van welke vorm dan ook. Niet voor niets is het Boeddhistische monniken niet toegestaan alleen in een ruimte te zijn met een vrouw. Emotionele intimiteit met iemand van het geslacht waar je je toe voelt aangetrokken is ook lastig – je kunt het ‘t beste vermijden. Emotionele intimiteit leidt tot meer als je beide beschikbaar bent en de aantrekkingskracht wederzijds is.
Dus oppervlakkige vriendelijkheid kan prima, maar overschrijdt nooit die grens.
Het is niet voor niets dat Facebook (in Nederland waarschijnlijk Hyves ook) tegenwoordig DE manier is waarop ontrouw begint. Nu ja begint… het begin is uiteraard een verwijdering tussen partners, een ruzie of zo. In plaats van het uit te praten gaat een van beide partners online en uit zijn gram bij een ex. Dat leidt tot emotionele intimiteit. Ze besluiten een kopje koffie samen te drinken en voor je het weet delen ze een bed.
Omdat het moeilijkste deel van dit verhaal de basale aantrekkingskracht is, zijn er allerlei meditaties in Boeddhistische handboeken om juist die aantrekkingskracht te ondermijnen. Zulke teksten zijn geschreven voor en door monniken om te vermijden dat ze zich tot vrouwen aangetrokken voelen. In de beroemde Bodhisattvacharyavatara (*) wordt bijvoorbeeld aangeraden om vrouwen te visualiseren als bestaande uit pis en pus en alles wat vies is. Uiteraard kan dit advies aangepast worden voor vrouwen: mannen zo zien en ook homoseksuelen zullen weten wat ze met dit advies aan moeten, neem ik aan.
Het is echt een meditatie onderwerp dat aangeraden wordt! Op die manier wordt seksuele energie omgezet in meditatieve energie, maar persoonlijk gaat het me toch wat ver. Tenslotte (en dit is een van de lastige issues met de wereld waarin we leven) moeten mannen en vrouwen tegenwoordig samen werken en het helpt niet als de ene helft de andere helft visualiseert als bestaande uit pis en pus etc.
Kort en goed: celibatair leven is alleen makkelijk voor die weinigen onder ons die zich niet echt seksueel tot anderen aangetrokken voelen. Ja, er is me verteld dat zulke mensen bestaan. Wat de rest van ons betreft: zo eerlijk mogelijk met die energie om gaan, zonder anderen te schaden, is het beste wat we kunnen doen. Celibatair of niet. En, maar dit is off topic, er is mij verteld dat een emotioneel gezonde relatie het makkelijker maakt om niet buiten de pot te pissen.
#) Nu ik het Boeddhisme vanuit de eerste hand ervaar heb ik een hernieuwd respect voor Stephen Batchelor: hij gaat eerlijk en goed gefundeerd om met de uitdagingen van Boeddhisme in de moderne tijd.
*) ‘Het pad van de Bodhisattva Krijger: Het ondernemen van de beoefeningen van bodhisattva’s‘, Acharya Shantideva.
[edit] In het Boeddhisme kan een kuisheidsgelofte overigens terug gegeven worden. Dus als een Boeddhistische monnik verliefd wordt, kan hij er onderuit. [/edit]
{ 52 comments… read them below or add one }
Merkwaardige manier om met een probleem om te gaan – als ik maar ‘denk’ dat de ander vies en vuil is, zal ik geen last van die ander hebben…
Natuurlijk zijn er wel wat ontwijkingstechnieken nodig als je celibatair wilt leven, maar dit… shocking!
Als je er van uitgaat dat alles energie is, dan creëer je hiermee nogal negatieve energie. Lijkt me niet geschikt om tot Verlichting te komen…
Gaat hier niet eerst de vraag aan vooraf; “Wat is de oorzaak en betekenis van het niet toevallige verschil tussen de vrouw en de man”? Dit vanuit het idee dat inzicht leidt tot Verlichting. Is werkelijk celibatair leven niet het gevolg van Verlichting? Waar komen al die be-denk-sels vandaan om meester te worden van de zwakte die niet je kracht kan zijn? Is dat niet dat ego waar men zich nu juist niet aan moet hechten?
En juist ja Rita, het idee al om de andere sekse voor te stellen als samengesteld uit vieze zaken, vooral aangeraden voor monniken die hun eigen ‘vieze’ zaken niet kunnen transformeren en dus de vrouw dan maar illusionair tot vieze zaak transformeren? Wat een gekunstelde toestand allemaal. Ik hou van mijn partner, met alles er op en eraan en dat houden van is deel van mijn verlichting, omdat het mijn geest is die leeft in die liefde en zich door die liefde kan ontwikkelen tot meer mens zijn, en dat is meer geest zijn.
Historisch gezien gaat het celibaat vooraf aan Verlichting. De Boeddha zelf leefde jaren celibatair voor hij Verlicht werd en dat is ook waar het monnikschap in zijn traditie vanuit ging en gaat.
In veel tradities is het zelfs andersom: als je eenmaal verlicht BENT heb je de regels niet meer nodig.
Een celibatair bestaan moet een vrijwillige keuze zijn en geen instrument voor het onderdrukken van specifieke gevoelens. Belangrijk blijft het verschil om die specifieke gevoelens (en aanverwante gedachten) te beteugelen inplaats ze te onderdrukken. Dat maakt een wereld van verschil.
Men kan ook op latere leeftijd ervoor kiezen celibatair te leven als weloverwogen keuze.
Celibatair/ kuisheid.
Als we honger hebben eten we, als we zin hebben om gemeenschap te hebben, dan moeten we dat ook doen. Lijkt me heel natuurlijk.Waarom maakt ons denken er een probleem van? Ik zou het niet weten.
Gegeven de problemen waar mensen in terecht komen in relaties vind ik het opvallend dat de meeste van jullie het celibaat niet op zijn minst kunnen respecteren.
Is het een plicht of zo, een relatie aan gaan? En als je daar nou niet aan toe bent, emotioneel? Of als je nou oprecht alleen maar met seks bezig bent in zo’n relatie? Is het dan niet beter om te zeggen: ‘niet voor mij, nu’.
Tuurlijk, het ideaal is dat mensen die celibatair zijn zover zijn dat ze ook geen seks meer nodig hebben, maar in het Tibetaans Boeddhisme wordt onthouding gezien als een vorm van training en daar vind ik wel wat in zitten.
Hoezo geen respect? Moet er gebogen worden?
Respect voor elkaars keuzes, respect voor elkaars uitdagingen, respect voor elkaars menselijkheid.
Het gekozen celibaat in alle gevallen veroordelen getuigt naar mijn gevoel van onverdraagzaamheid en gebrek aan begrip.
Natuurlijk hoeft er niet gebogen te worden. Mag wel natuurlijk.
“Respect voor elkaars keuzes, respect voor elkaars uitdagingen, respect voor elkaars menselijkheid.”
Heb je dat als je de andere sexe als vies en vuil moet zien om je eigen seksuele lusten te bedwingen?
Overigens: bij seksuele verslaving gaat het om mensen die met iedereen naar bed gaan, niet in staat zijn tot trouw en flirten.
Zou het voor iemand als Bill Clinton niet beter zijn geweest als hij een tijdje onthouding geoefend had?
Mijn vorige relatie was een Aziatische Boeddhiste die celibatair leefde. Ik had geen enkele moeite om daar respect voor te hebben, maar het heeft wel consequenties voor een relatie zeker als iemand dat niet van te voren meedeelt. Ze woont wel nog steeds bij mij en we hebben geen problemen. Bij haar is het geen vorm van training maar een ‘gewoonte’. Celibatair leven omdat mensen geen behoefte meer hebben aan sexuele bevrediging is een andere zaak als celibatair leven omdat dat een be-denk-sel is waarvan men hoopt dat dat tot Verlichting zal leiden. Daarbij ik veroordeel geen van beiden maar haal slechts feiten aan.
Of het een of ander voor Bill Clinton en de betrokken vrouw
beter zou zijn geweest lijkt me ook een bedenksel. Er zou sprake kunnen zijn van een Karmische reden (oorzaak) zodat dit gebeurt, waardoor deze ervaring voor beiden een heel belangrijk – noodzakelijk- leermoment kan zijn geweest wat ze niet hadden meegemaakt als ze zich door een be-denk-sel hadden laten leiden.
Ik zou zo zeggen dat als we respect zouden kunnen betonen voor celibatair leven we dan net zo goed respect kunnen betonen voor de werking van Karma tussen twee volwassen mensen.
Het gedrag van Bill Clinton is het karma dat hij nu creëert. Zolang hij door gaat met dat gedrag versterkt hij negatieve en egoïstische gewoonten.
Natuurlijk is het een hypothetisch geval – maar mensen die handelen ALS Bill Clinton hebben de keus om door te gaan, of op te houden. En aangezien seksuele verslaving, net als elke verslaving, heel lastig te overwinnen is – is het als ze er vanaf willen verstandig om een nieuwe gewoonte aan te leren: niet handelen naar hun seksuele verlangens.
Net zoals een alcoholist maar op een manier een normaal leven kan krijgen: door geen alcohol meer te drinken.
Als we het hebben over celibatair leven en alle bijzondere aspecten daarvan, hoe zal het geweest zijn voor de vrouw van Siddhartha dat hij haar en hun kind – ‘in het geheim’- verliet om daarna zich te richten op het zoeken van antwoorden van de vragen van het leven, en haar dus met haar keuzes hoe te leven achterliet? Zou zo’n vrouw dan in haar volgende leven celibatair gaan leven vanwege de teleurstellingen in haar vorige leven?
Tja – aangezien hij zijn vrouw achterliet in het rijke paleis van zijn vader was het in die context niet zo erg als het in onze tijd zou zijn.
Ik ben wel met je eens dat het verlaten van vrouw en jong kind om ‘spiritueel’ te gaan doen in onze tijd van weinig verantwoordelijkheidsgevoel zou getuigen.
Feite, als we honger hebben eten we niet – altijd – dan gaan we het eten vaak ‘organiseren’. Als we de behoefte hebben aan sexuele gemeenschap dan doen we dat ook niet zomaar, en dat is maar goed ook want dat zou wel een erg gekke situatie worden in mijn werk, maar dan ‘organiseren’ we dat ook. Paarden eten wanneer ze honger hebben en het voedsel voor het grijpen is, paarden hebben ook gemeenschap als ze daar behoefte aan hebben en het interesseert ze niet of andere paarden daar dan getuige van zijn. Paarden hebben ook niets met een vrije keuze voor een celibatair leven. Mensen wel, …omdat ze denken.
Zo…dan kan dit ook weer gemodereerd worden, wat weer een hoop denkwerk vraagt.
Realiseer wel dat sexuele sensaties vaak geen persoonlijke keuzes zijn maar veelal fysiologische uitingen vanuit een onbewuste staat. Vooral mannen kijken (zonder dat ze het vaak zelf door hebben) voortdurend naar vrouwelijke rondingen. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee indien je daar op een respectvolle manier mee omgaat.
Sexualiteitsbeleving vormt een integraal onderdeel van de mens. Ik denk dat het onverstandig is je daarvoor te schamen, laat staan te onderdrukken. De vraag blijft hoever een celibatair bestaan gaat. Stopt het bij het onthouden van sexueel geslachtsverkeer met een ander, of betreft het juist de wijze waarop sexuele sensaties zich aandienen?
Nog één keer ga ik proberen hier mijn boodschap neer te leggen, omdat ik het nu eenmaal kwijt moet.
Toevallig ben ik op dit blog beland waarvan het leuke is, dat er kop noch staart aan zit maar een verzameling persoonlijke overwegingen vertegenwoordigd oftewel: een goed beeld geeft van ons eindeloze gezeur over …
Ja, waar gaat het over? Hoe moet ik leven?
Met mezelf, met deze tijd, met alle ellende? Het is naar mijn mening een pogen, zoals we allemaal doen, iets met ons leven te doen door er de baas over te worden of er grip op te krijgen. Er zitten geen vragen bij van: waarom doe ik dit, waarom wil ik dit weten, en als het over zgn. “verlichting” gaat, waarom wil ik me aan mezelf ontworstelen.
Het is wel dapper vind ik, om celibatair zijn aan te kaarten in een zo gesexualiseerde tijd. Of is het een manier om er niet mee geconfronteerd te worden?
Ik zou het niet weten.
Zeker is wel dat sex als diepste drijveer onder de geschiedenis ligt.
Maar nu mijn boodschap, anders kom ik hier niet weg.
Het probleem daarbij is dat niemand echt zal lezen wat er staat, omdat de mind er met de eigen interpretaties mee vandoor gaat. Het is te simpel voor woorden.
Dus moet ik vragen het niet overhaast te lezen en het te laten bezinken.
De kosmos, god, hoe je het ook noemt, de aarde, … het is er niet voor ons, wij zijn er voor dat Grotere dan wij.
Celibatair zijn moet je nederig maken, want je kunt je niet bijzonder voelen door je medemens of je elementaire behoefte bevredigen. Het is gewoon afzien (mooi hé, woorden, zie je hoe afzien de lading op vele manieren dekt?), zodat je het grotere eerder kunt zien.
Dus als het celibatair zijn weer tot een moreel hoogstaand iets of tot iets wat je wil bereiken wordt gemaakt, schiet het zijn doel voorbij, want dan ben je alsnog met jezelf bezig.
Celibatair zijn is een hulpmiddeltje dat vele mensen in onze geïndividualiseerde en vereenzamende maatschappij ook ongewild overkomt. Mij ook, op het moment dat ik de leeftijd had om het hardst op zoek te zijn.
Ik snapte geen bal ook van sex, ik vond dat ik daarin rare dingen meemaakte met hoe jongens me daardoor behandelden. Schrikken ook.
Celibatair leven heeft mede als bedoeling dat je daardoor beter ziet wat sex met mensen doet.
Het stukje van Katinka is voor mij het zoveelste bewijs dat een levende werkelijkheid tot starre tradities en regels is verworden waarin de betekenis verloren is gegaan en Ego controle is geworden.
Waarom worden alle religies die ooit een werkelijkheid beschreven, starre constructies van regels die ons vertellen hoe te leven? Beter te zijn dan we zijn? We zijn wat we zijn, toch? De strijd hoe het zou móeten zijn om het beter te maken is van alle eeuwen en heeft geresulteerd in allerlei regels om onszelf te beteugelen. Anders wordt het blijkbaar een puinhoop.
En daardoorheen speelt in religies/tradities steeds de poging om ons duidelijk te maken hoe het werkelijk zit, wat niet gevat wordt omdat je jezelf niet kan doorzien.
Nu hier hebben we dan weer die “verlichtings”neiging, wat neerkomt(!) op iets hogers bereiken. Wat tot resultaat heeft dat je omhoog kijkt en dus niets meer ziet.
Terwijl, zoals het woord zegt, je moet neer-komen wil je tot de essentie komen. Naar beneden komen!
[... niet ter zake doende woorden weg geredigeerd]
Niet handelen naar een bepaald gevoel is niet het zelfde als er voor vluchten. Als ik boos ben en in plaats van gelijk in woede uit te barsten eerst een paar keer tot tien tel – dan is dat gezond.
Op de zelfde manier kan het helemaal geen kwaad om bewust me seksuele energie om te gaan: het onder ogen te zien en er NIET naar te handelen – op zijn minst zolang er van liefde geen sprake is.
Ik was even geen tijd voor dit forum. Maar toen ik Katinka’s verhaal las, kon ik alleen respect opbrengen voor de openheid waarmee Katinka over dit probleem schreef.
Nu vallen er een aantal mensen over natuurlijk, maar toch is het verhaal een eerlijke zoektocht. Verder is het toch zo, dat wij mensen niet veel meer zijn als dieren met een verstand, waarmee we vaak allerhande illusies opbouwen?
Laat ik het zo zeggen: niemand heeft mij ooit gezegd tot tien te tellen als ik woedend werd… omdat dat zo zelden gebeurt.
Liefde komt niet door erop te wachten, maar door lief te hebben.
Ondertussen heb je wel mijn stukje verkracht door ervan te nemen wat jij vond passen. Ik moest wel lachen om de “woorden die niet ter zake deden weg-geredigeerd”, zo precies de woorden waar voor mij iets wezenlijks in stond.
Ik weet daarnaast wel dat ik on-topic moet blijven, maar ik snap het topic niet. Hoezo heeft het feit dat jij celibatair leeft een verband met celibatair willende leven monniken? Vraag je je door jouw situatie af hoe dat was/is voor zo’n monnik? Maar zijn we tegenwoordig niet allemaal navelstarende monniken, gedwongen door de tijdgeest van wezenlijke eenzaamheid? Is dat de hoop op verlichting? Of, aan de “vuile” kant, de aandacht voor sex?
Margje,
Ik begrijp je woorden tot in het kleinste detail. Ze zijn ook zeker “on topic”. Met name het onderstaande is quite interesting in je tekst.
Er zitten geen vragen bij van: waarom doe ik dit, waarom wil ik dit weten, en als het over zgn. “verlichting” gaat, waarom wil ik me aan mezelf ontworstelen.
Katinka, misschien een leuke topic is:”
“Waarom wil ik me aan mezelf ontworstelen?
Het is mij niet geheel duidelijk wat de grens is tussen celibatair leven en oncelibatair leven. Valt cybersex ook onder oncelibatair leven? Ik heb op een ander blog een tijdje een topic gevolgd over slow sex. Daarna was het me niet meer helemaal duidelijk wat men precies onder sex verstaat. Datgene wat men onder sex verstaat verschilt sterk per persoon. Mensen uit pis en pus visualiseren…. is dat geen blijk van een gebrek aan liefde dan? Mijn eerste reactie is te denken dat dat juist karma veroorzaakt, hoe zien die monniken dat dan? Misschien is het interessant om aan te merken dat de god van de sex (Eros) bij de oude grieken een andere god was dan de goden van de liefde. Hoedanook blijft het voor mij onduidelijk waarom en wanneer sex in spiritueel opzicht fout is? Het is natuurlijk heel nobel als iemand goed probeert te leven, maar dat wat men onder goed verstaat kan soms ook heel sterk verschillen. Als ik dan naar mijn eigen leven kijk, dan valt het me vooral op dat het juist fout is gegaan wanneer de juiste informatie ontbrak, en niet zozeer op het punt waar de lust de overhand kreeg.
Ik verbaas me over de reacties, omdat ik dit blog als ironisch had opgevat.
En als we het er dan toch serieus over willen hebben: Alle sterke emoties vragen inde sociale omgang om regulering. De meest dudielijke voorbeelden daarvan zijn agressie en seksualiteit.
Klopt – ik heb mijn stukje inderdaad niet al te serieus bedoeld.
Ahah ,Goh Katinka, ik had eerder gedacht dat je toetreding tot het boedhisme een grapje was, maar dat is dat dan blijkbaar weer niet…. of is dat ook weer een misser?
In Utrecht komt ieder jaar Ram Giri nog steeds denk ik, hij gaf meditaties met een sjamanentrommel en de AUM mantra, misschien is het leuk om hem te vragen wat die hier van vindt. En je lijkt me best wel iemand die op een goeroe verliefd wordt eigenlijk.
Dat heb je inderdaad verkeert begrepen. Ik heb van het zomer heel serieus ‘toevlucht’ genomen. Zie ook: http://www.katinkahesselink.net/boeddha/toevlucht.html
Wat die goeroe betreft – ik heb nog geen enkele goeroe kunnen horen zonder het gevoel te krijgen dat hij de zaal aan het hypnotiseren was en daar ben ik allergisch voor.
Marijke, dat wat betreft de regulering van deze emoties ligt deze taak dan zeker ook bij de overheid en andere authoriteiten en niet alleen bij gezinnen en individuen. In dat opzicht is deze boedhistische visie welliswaar erg ouderwets maar niet off topic en er zijn nog heel wat mensen die vasthouden aan ouderwetse opvattingen over sexualiteit alleen uit angst en schaamte en kwetsbaarheid. Overigens leven we wel in een losbandig land en mogen wij in nederland wat dat betreft de moslims die de laatste decennia naar nederland best dankbaar zijn voor het vernieuwen van onze moraal en de eyeopeners die zij ons hebben gegeven over hoe men denkt over sexualiteit want wat wij hier als vanzelfsprekend beschouwen is niet overal in de wereld gemeengoed. Het is maar net wat men normaal en ethisch vindt. In het buitenland hebben nederlanders niet bepaald een beste naam als het gaat om sexualiteit, dat komt omdat wij soms dingen normaal vinden die dat echt niet zo normaal zijn. Criminaliteit en vrijheid liggen soms erg dicht bij elkaar, en dat is iets wat de overheid mogelijk maakt.
Ik wil hier graag wat overwegingen plaatsen, waarbij ik aanteken dat ik het volledig respecteer als bepaalde mensen kiezen voor een celibatair leven. Het lijkt me dat elke persoon zelf wel kan bepalen of seks een rol kan spelen in het leven, of dit emotioneel wenselijk is, enzovoort.
• Seks is een natuurlijke emotie en kan bijdragen tot een evenwichtig emotioneel leven. Zonder seks geen evolutie en ook geen nageslacht. Tegenwoordig lijkt seks uit zijn verband gehaald, alsof het bijna uitsluitend nog om genot zou draaien. Dat kan een bron zijn (of worden) voor conflicten, frustratie en lijden, maar dat hoeft niet automatisch zo te zijn.
• Seks is niet noodzakelijk om een evenwichtig emotioneel leven te leiden. Het is wel lastig om seksuele aantrekkingskracht te vermijden, vooral als er al sprake is van verliefdheid.
• Seksualiteit wordt in veel religies gezien als iets wat vermeden zou moeten worden of zelfs bestreden. Als ge het kan vermijden en u daar bewust voor kiest, prima. Er is geen enkele garantie op Verlichting wanneer men een celibatair leven leidt, net zo min als dat Verlichting te maken zou hebben met een bepaalde (yoga-)houding. Als de Boeddha het vermijden van seks beschouwde als nuttig voor zijn spirituele Verlichting, is dat voor hem iets dat werkte. Waarheid is wat werkt. Garantie(s) op Verlichting zijn dus niet te geven als seks vermeden wordt.
• Het menselijk lichaam is een organische machine waarin alles exact op elkaar is afgestemd: adem, spijsvertering, alles. Ook seksuele energie is iets wat van nature hoort bij het menselijk lichaam. Veroordeling van seks zou niet aan de orde moeten zijn in uw spirituele leven, omdat het een religieus feit is dat verzet tegen welke energie, emotie of anderszins averechts werkt. Een gewone seksuele beleving is vrij onschuldig, mensen willen er echter geen slaaf van zijn. Seksuele verslaving is onderdeel van een kleine minderheid, en lijkt me niet aan de orde in de overweging voor anderen om het celibaat te omarmen.
beste allen,
ik vind het een moedig verhaal van Katinka, vind wel, dat iedereen er nogal normatief op reageert. Een beetje respect, mag wel. Vinden jullie jezelf zo belangrijk?
Ik raak wel in de war als ze zegt, aan het eind van de discussies, het was niet zo serieus. Tsja, is het nou een hot item of niet?
Nu ik: ik ben een man en vind sex belangrijk, lekker, ontspannend en genieten, van mij mag het een paar keer per week, met mijn liefje, of alleen of met opwindende blogs. Kortom, ik zit er helemaal in.
Toch wil ik celibatair gaan leven, oefen soms weken lang met succes, alles in overleg met liefje, die nogal van de onthechte is, dus sex is leuk, geen sex ook helemaal okay, dat werk.
Ik voel de laatste jaren, dat het een juist stap voor mij zou zijn, dat ik het lang genoeg belangrijk heb gevonden, dat het goed is eens een jaar (of langer?) celibatair te leven, dat het juist zo een manier is voor mij te onderzoeken hoe het mijn levenshouding, mijn contacten, mijn gedachtenwereld beinvloed. Zo ben ik ook gestopt met alcohol, niet omdat ik heel veel dronk, maar mezelf ook betrapte op die fascinatie noem ik het maar.
Dus ik krijg graag tips hoe met deze langzamerhand diepgevoelde en door niets of niemand opgelegde wens op een gezonde manier om te gaan.
Groet Frenkie Oosterveen
Hoi Frenkie,
Tja – ook over een hot item mag toch wel met een knipoog geschreven worden?
Wat die diepgevoelde wens betreft: zolang je vriendin er geen bezwaren tegen heeft, gewoon proberen zou ik zeggen.
Overigens: bedankt voor de steun
Katinka
Hallo Katinka,
ja die knipoog is tof. Ik heb mijn mail ‘s nachts geschreven, met halve griep en niet kunnen slapen van de keelpijn. Dus toen ik later nog eens alle reacties las, zag ik beter, dat alles bij elkaar een mooi beeld geeft van mensen en meningen.
Sorry, mensen, als ik een beetje scherp was. Love love love, haha.
Even nog over celibatair leven, dus licht en met een knipoog, Katinka, heel goed.
Ik ben een tijdje fan geweest van Andrew Cohen, een Amerikaanse verlichtingsfilosoof. Hij zei een keer tegen iedereen: als je echt wilt weten hoe belangrijk iets voor je is, moet je eens een tijdje zonder doen. Kijken wat er gebeurt in jouw hoofd en jouw hart, en fysiek natuurlijk. Zo ben ik er ook meer mee bezig, jonge onderzoeker enzo. Men waardeert de bron pas, als-t-ie is opgedroogd. Nou doe ik er luchtig over, maar het blijft een sterke fascinatie: sex en geen sex. Is het nou waar, dat mannen er meer mee bezig zijn en dat celibaat moeilijker voor hen is dan bij vrouwen? Of is dat maar een broodje aap verhaal?
Groetjes Frenkie.
Ik weet niet of het moeilijker is voor mannen dan voor vrouwen om zonder sex te doen. Vrouwelijke sexualiteit is wat minder rechtstreeks: een man merkt op evidente manier gelijk of hij opgewonden is (ik neem niet aan dat het nodig is dit specifieker uit te werken). Bij vrouwen zit er meer psychologie en emotie tussen die bepaalt hoe we onze opwinding ervaren. Het is grofweg het verschil tussen porno en liefdesromannetjes.
Waarbij moet aangetekend dat aangezien porno gebruikt wordt om mensen minder gevoelig te maken, zodat ze in een oorlog op mensen kunnen schieten bijv., er duidelijke spirituele nadelen aan porno zitten. Het grootste nadeel van liefdesromannetjes is vermoedelijk dat we het risico lopen onrealistisch romantisch te worden, hoewel ze tegenwoordig ook behoorlijk seksueel expliciet zijn.
Hoe het ook zij, om terug te komen bij het onderwerp: noch porno, noch liefdesromannetjes helpen om celibatair te leven. Gewenning aan porno kan wel impotentie veroorzaken, overigens, zo heb ik gelezen. Een gewone vrouw van wie je houdt is niet prikkelend genoeg meer, o.i.d.
Wat het effect van onthouding op je seksuele drive is zul je zelf moeten onderzoeken. Misschien wil je hier je ervaringen delen?
En ja – bovenstaande reacties geven een mooi breed beeld van hoe met dit onderwerp omgegaan kan worden, maar dat wil nog niet zeggen dat de reacties ervan getuigen het oorspronkelijke stuk goed begrepen te hebben.
Hallo Katinka,
ook mooie dagen, dank voor jouw mooie overzicht en “kerstboodschap’.
Drie reacties op jouw laatste aandeel aan de celibataire discussie.
1. Het valt me inderdaad op, dat reacties soms erg associatief zijn, meer eigen verhaal dan echt ingaan op jouw startdiscussiepuntstuk. Maar goed, zo praten we ook met elkaar. Probeer maar eens met iemand echt een onderwerp te bespreken en het daar bij te houden en niet alles erbij te halen. Heb je bijna een gespreksleider nodig.
2. Porno en liefdesromannetjes. Nou, misschien is het een beetje simplistisch van je, maar soms is simplisme wel verhelderend: mannelijke sexualiteit à la porno en vrouwelijke sexualiteit à la liefdesromannetjes. Het is een beetje pijnlijke vergelijking voor beide geslachten. Mannen vinden porno lekker en vrouwen willen zwijmelen in liefdesromannetjes. Ik moet zeggen: als mijn ouders vroeger ruzie hadden, kon mijn moeder niet meer eten, mijn vader had gewoon trek. Dus de impact was anders. Als ik even generaliseer: bij mannen zijn het meer autonome, specialistische processen, bij vrouwen doet het totaal meer mee, meer generalistisch. Een man kan ruzie hebben en toch zin in sex met zijn ruzie-object, een vrouw moet er niet aan denken. Een man kan gewoon lekker strak een wip willen, een vrouw heeft meer voorspel nodig. Daar achter zit een verschil in psyche: mannen kunnen heel goed focussen op één ding, volledig en totaal, dat levert ook veel intensieve kwaliteit op, vrouwen nemen altijd het totaal mee, kunnen de dingen niet los van elkaar zien, holisme enzo. Zoiets.
Overigens ken ik erg veel variaties tussne deze uitersten, dus hele vrouwelijke (yinne) mannen (ik bedoel niet homo’s), die echt niet aan sex moeten denken als ze ruzie hebben en mannelijke (yange) vrouwen, die gerust een keertje vreemd gaan.
3. En dan nu celibatair leven en mijn ervaringen daarmee.
De samenleving in het westen is wel een beetje gesexualiseerd, de blote erotische beelden van halfnaakte mannen en vrouwen vliegen je om de oren. Onderdrukking en taboe zoals in de rest van de wereld (hallo, ik generaliseer weer even) is natuurlijk ook niet goed, dat hebben we wel gehad vroeger. Maar dit is doorslaan. Je krijgt de indruk, dat sex wel heel belangrijk is, en dat niemand zonder kan en als je geen sex hebt zielig bent.
In mijn celibataire perioden, waarin ik expliciet kies voor onthouding, merk ik de volgende dingen:
a) het niet bevredigen van de behoefte geeft veel meer inzicht hoe die behoefte is, welke kanten er aan zitten, hoe zeer het emoties en denken beinvloedt, dan wanneer je het bevredigt. Ik zou bijna zeggen: in het ene geval ben je in gesprek mt de behoefte, in het ander geval de slaaf.
b) ik kan heel sterk behoefte hebben aan sex, bevrediging, de ontlading van het klaarkomen, maar het is altijd tijdelijk. De intens sterk lijkende behoefte is na 5 minuten, een uur, een paar uur, wanneer ik ben afgeleid of iets anders leuks ben gaan doen, totaal en algeheel verdwenen, alsof ik de behoefte heb bevredigd.
c) Ik schat in, dat wanneer ik opgewonden ben, slechts 5% fysiek is. De ander 95% is gevoelsmatig en/of zit tussen mijn oren: en dan gaat het om hele andere dingen dan fysieke begeerte. Ik heb een slechte dag gehad en wil mezelf troosten. Ik ben gespannen en wil ontspannen. Ik heb zin in iets spannends en denk aan sex. ik ben door iemand beledigd en wil me afreageren. Ik ben moe en wil iets lekkers om dan misschien op te knappen. Ik ben boos op hoe de dingen gaan in het leven en zoek naar genoegdoening. iemand die dan gewoon aan sx dot, daar heb ik geen oordeel over, begrijp me goed. Maar voor mezelf wil ik het graag bekijken en onderzoeken en andere wegen tot mijn beschikking hebben om met al deze gedachten en emoties om te kunnen gaan.
Nou, dat waren een paar waarnemingen.
Groet en mooie dagen,
Frenkie Oosterveen
Hoi Frenkie,
Natuurlijk is het allemaal generaliserend wat ik schrijf – dat kan niet anders. Feitelijk zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen helemaal niet zo absoluut: een heleboel is cultuur, conditioneringen en benadrukken wat we verwachten.
Ik herinner me nog dat ik, toen ik nogal een exact pakket gekozen had op de middelbare school, daarop gecomplimenteerd werd ‘wat goed van jou’ door een meisje die op die vakken minstens zo goede cijfers had gehaald als ik: een van de slimste leerlingen van mijn jaar. Waarom ze in hemelsnaam dacht dat zij dat NIET zou kunnen ontging me helemaal.
Natuurlijk zijn er ook voor mannen emoties gemoeid met sex, en hebben ook vrouwen gewoon een ‘sex-drive’ los van de vraag of er een man (of vrouw) is om daaraan te voldoen.
Bedankt voor je waarnemingen, heel herkenbaar.
[Misschien kun je in het vervolg je achternaam niet noemen bij het ondertekenen? Bedenk of je wilt dat dit soort reacties verschijnen als mensen, een werkgever bijv. je googlet]
hallo Katinka,
maak je maar niet bezorgd om de vermelding van mijn achternaam.
Nog even over zelfbeheersing/discipline/celibatair leven.
De laatste tijd ben ik gefascineerd door een opmerking van iemand, dat-ie als jonge jongen niet meer geïnteresseerd was in zijn step, toen hij een fiets had gekregen.
Dus mijn vraag aan iedereen die met dit onderwerp bezig is, dus ook aan mezelf gesteld, : als je seksualiteit “links laat liggen”, is er dan een fiets voor in de plaats gekomen (bij voorbeeld spirituele ervaringen, of rust of overgave of vrijheid?) of heb je geen alternatief? Want in het laatste geval, ook al is dat een uitdaging, lijkt celibatair leven moeilijker dan in het eerste geval.
Groet Frenkie Oosterveen
Hoi Frenkie,
Ik heb nogal vaak oude content van mensen van mijn site moeten verwijderen omdat ze, jaren nadat het geschreven was, opeens niet meer wilden dat het online stond. Ik weet dus waar ik het over heb. Maar goed, het is je eigen risico.
Ik wil nog even toevoegen dat de mannen in mijn leven (broers, vader, ooms ed.) totaal niet voldoen aan het cliche-plaatje dat ik hierboven geschetst heb.
Ik neem aan dat het in de omgang met seksualiteit net zo is als met bijv. ruimtelijk inzicht: de verschillen tussen mannen onderling zijn groter dan de verschillen tussen mannen en vrouwen gemiddeld.
Met andere woorden: uit generalisaties kun je geen conclusies trekken over individuen.
Hallo,
Ik heb op google gezocht met de zoekterm: “Tips voor celibaat leven”. Ik ben hier zelf al een geruime tijd mee bezig hoe en op welke manier men in celibaat kan leven om een goede en zuivere lichamelijke en geestelijke gezondheid met mezelf na te streven. Ik heb zelf de ervaring dat die lichamelijke en geestelijke gezondheid ook vanzelfsprekend inhoudt op welke manier ik mij verhoudt tot mijn omgeving.
De wil om aan seksuele onthouding te doen is al gek genoeg vanuit mijn jeugd als tiener aanwezig, dat wil zeggen niet geheel in een bewuste mate maar wel latent aanwezig. Vanuit mijn innerlijke kennis ervaar ik dat je intenties allesbepalend zijn tot handelen en niet handelen en vanuit mijn wil, die zeer krachtig aanwezig is, om zuiverheid met mezelf na te streven en dus ook in contact met anderen, is het een logisch gevolg dat die zuivere intenties op alle vlakken van je leven doorsijpelen en dus ook m.b.t. mijn seksualiteit. Daarbij ben ik erachter gekomen dat gedachten worden gevoed door jezelf als ook voor een deel de processen in je lichaam.
Zoals ik gelezen en begrepen heb is seksualiteit de krachtigste vorm van energie omdat het levensscheppend is. Ik heb echter niet het idee dat ik er dan ook noodgedwongen eraan vastzit, omdat ik het zelf als een vorm van lijden beschouw.
Het lijden ervaar ik op verschillende manieren. Dat is in de eerste plaats het enorme verlies van kostbare energie. Op die momenten ervaarde ik dat letterlijk in mijn lijf alsof er een steen ontbrak in het midden van een muur.
Een andere manier van lijden die ik ervaar(de) is dat je iets buiten je aan het zoeken bent. Dat is de lichamelijke ervaring dat je iets mist en dat probeert op te vullen in je omgeving. De drang tot seksuele gedachten en hier bevrediging in willen, heeft mij de ervaring geschonken van onvrijheid. Ik zeg geschonken, omdat ik vandaaruit heb ingezien dat de seksuele bevreding nooit opgevuld kan worden. Dit is voor mij zeer duidelijk een waarheid en ervaring. Logischer gevolg volgt hieruit een weg en een manier om uit te vinden op welke manier ik deze seksuele energie kan omzetten in een andere vorm van energie waarbij ik deze niet meer uit op mijn medemens
Op elk willekeurig moment wanneer ik seksuele gedachten oproep ervaar ik dat de energie in mijn lichaam verandert en dan ook letterlijk naar mijn kruis zakt. Hoe kan ik, met zulke gevoelend en gedachten, in gelijkwaardigheid handelen? Intenties zijn dus voor mij allesbepalend en ik ben erachter gekomen dat bewust handelen en onbewust handelen direct met je intenties in relatie staat. Waakzaamheid op elk moment is dan ook van groot belang om je niet in bepaalde gedachten of emoties te laten meeslepen. Dat heeft naar mijn mening niks te maken met open zijn of gesloten zijn. Op elk moment wanneer er bepaalde gedachten of een lichamelijke sensatie naar boven komt, dan is het, naar mijn mening, een kwestie van de gedachten opmerken. Wanneer deze sensaties of gedachten niet worden opgemerkt, dan is er de kans dat hier een patroon uit kan ontstaan, wat zich weer uit in een mate van onbewust handelen. Waakzaamheid voorkomt dat gedachten binnendringen.
Overigens ben ik van mening dat er wel de alledaagse omgang met het geslacht kan zijn waartoe jij je aangetrokken voelt, maar dat waakzaamheid, oplettendheid en je intenties doorslaggevend zijn m.b.t. de andere of de gelijke sekse.
Onderdrukken is overigens geen optie omdat juist dan de drang alleen maar vele malen wordt vermeerderd.
Ik zit nu in mijn derde week van seksuele onthouding, maar het is niet mijn eerste poging. Hiervoor was het 8 en een halve week en hiervoor had ik ook enkele pogingen. Met elke keer dat ik overnieuw moest beginnen merkte ik dat ik niet oplettend genoeg was en dat was voor mij elke keer weer een les zodat ik beter wist en begreep waar ik dan beter op moest letten.
Ook ben ik erachter gekomen dat voeding een behoorlijke invloedt heeft op je leven. Zo wordt aangeraden om knoflook, ui en prei te vermijden omdat deze groenten een prikkelende werking hebben op het lichaam en de libido van de mens verhoogt. Ook wordt er aangeraden om zoutarm te eten en om kruiden met mate te gebruiken bij het bereiden van je eten. Maar het is niet slechts je smaakzintuig, maar ook de overige zintuigen mogen beteugeld worden omdat het uitleven van je zintuigen tot een enorme energieverkwisting leidt.
Ik ben het niet eens dat seks bij het leven hoort net zoals eten en slapen. Ik ga uit van keuze en keuze is bewust en onbewust. Ik ben wel van mening dat men wel in een bewuste manier aan seks kan doen, maar dat op dat moment, ironische genoeg, er geen drang meer is naar seks, omdat je er dan bewust mee omgaat.
Als laatste wil ik zeggen dat het een goed idee is van de oprichtster van deze site om tips voor een celibaat leven te “promoten”, ook al zijn er weinig mensen die dit daadwerkelijk in hun leven toepassen.
Vriendelijke groet,
Jeroen
Hoi Jeroen,
Uiteindelijk zijn al je reacties op de site verschenen…
Het lijkt me voor een massage therapeut extra lastig om het celibaat te houden. Veel succes daarmee.
Groetjes,
Katinka
Ik heb overigens geen massage praktijk, alhoewel de site nog steeds bestaat. Ik vind het gewoon een mooie site. Als de intenties zuiver zijn, dan zijn de massages ook zuiver of wat je ook mocht doen. Zo denk ik erover.
Groeten Jeroen
Nog even,
Het onderstaande klopt niet wat ik zelf had geschreven.
“Overigens ben ik van mening dat er wel de alledaagse omgang met het geslacht kan zijn waartoe jij je aangetrokken voelt, maar dat waakzaamheid, oplettendheid en je intenties doorslaggevend zijn m.b.t. de andere of de gelijke sekse”.
Dat moet anders zijn. Ik bedoel dat de omgang met de andere of de gelijke sekse er wel kan zijn zonder dat er sprake hoeft te zijn van aantrekkingskracht, wat weer leidt tot gehechtheid, wat weer een vorm van lijden is.
Okee dat was het.
Hoi Jeroen,
Ik vind het een mooie theorie: dat er in de omgang met de andere sexe (ik laat andersgeaardheid er voor het gemak even buiten) omgang kan zijn zonder aantrekkingskracht. In de praktijk loop ik er altijd weer tegenaan. Niet dat het niet voor komt, af en toe, dat ik prettig met een jongen of man om ga zonder dat hij of ik er een seksuele lading aan geef – maar dat is erg zeldzaam.
Soms blijkt het pas na jaren, overigens, dat die lading er voor de ander was… Mijn vriendschappen met mannen zijn daar tot nu toe altijd weer op uitgekomen.
Ik kan me wel voorstellen dat als twee mensen allebei gelukkig zijn in een relatie met iemand anders, ze goed bevriend kunnen zijn zonder dat die lading er bij komt.
De conclusie, voor mij, is dus: ja het kan, maar het is wel ERG zeldzaam. Aan de andere kant: alle kans dat ik te gevoelig ben. Dan ook weer: voor mannen schijnt het heel gewoon te zijn te fantaseren over goede vriendinnen…
Waarmee ik niet wil zeggen dat een beetje seksuele lading een probleem is – ik concludeer eigenlijk dat het er gewoon bij hoort. Het wordt pas een probleem als het aan een van beide kanten te sterk wordt om te negeren en de ander dan niet wil. Of als het buiten de vaste relatie van een van beide gaat e.d. Maar dat is een heel ander onderwerp.
In het Tibetaans Boeddhisme hebben ze het over het pacificeren van verstorende emoties. Dat is mooi omschreven, want het geeft aan hoe het werkt: deze emoties kunnen heel sterk zijn, maar ze kunnen ook zo licht en zacht zijn dat ze nauwelijks aanwezig lijken. In dat laatste geval zijn ze veel minder een probleem. Of het ook mogelijk (en wenselijk) is ze helemaal te laten verdwijnen weet ik niet, maar dat is wel wat het Boeddhisme als mogelijkheid claimt. Ik neem aan dat dat voor mij op een volgend leven moet wachten.
Dag Kathinka,
Het kan zijn dat jouw ervaring je vertelt dat (seksuele) aantrekkingskracht er gewoon bij hoort en dat is jouw ervaring. Daar kan ik verder niks over zeggen, maar ik ben het niet met je eens. Dat houdt in dat keuze niet van invloedt is op lichamelijke en geestelijke gewaarwordingen en dat die ervaring in aantrekkingskracht er gewoon simpel is en iets is wat buiten jou om gaat. Verliefdheid is er ook, maar je kan doorzien dat verliefdheid een roze wolk is, gebaseerd op niks. Met seksuele aantrekkingskracht kan dat denk ik ook. Je voelt dat het er is, maar je weet dat deze op een illusie is gebaseerd. Dan klopt het misschien toch wat je zegt besef ik me nu, dat het er is. Het is dan afhankelijk van de aandacht die jij erop legt of dat juist niet doet. Dat is aandacht op twee verschillende manieren, aandacht in de zin dat je de seksuele aantrekkingskracht gaat voeden of juist aandacht in de zin dat je opmerkt dat het er is, maar er niks mee doet, waarbij ik zelf denk dat wanneer je er wel iets mee gaat doen, je zelf niet in de gaten hebt dat je het doet maar denkt dat het je overkomt. En misschien is het uiteindelijk ook zo dat seksuele aantrekkingskracht je kan overkomen of dat je zover bent, dat seksuele aanytrekkingskracht totaal geen vat meer op je heeft en er misschien ook überhaupt helemaal geen sprake meer is van seksuele aantrekkingskracht. Het is er gewoon niet meer. Dat boek wat ik nu aan het lezen ben. Dat gaat over het celibaat zijn, niet alleen maar in de fysieke zin. Het gaat over het totale uitroeien van de passie waarbij er uiteindelijk geen sprake meer is van seksuele aantrekkingskracht. Dus eerst was ik het niet met je eens, toen weer wel en nu denk ik toch weer dat het mogelijk is. Want als het niet mogelijk zou zijn en er altijd wel sprake zou zijn van seksuele aantrekkingskracht, dan hebben we nog niet helemaal de keuze en werkelijke keuze houdt volgens mij in dat je bewust bent. Een onbewuste geest overkomt de dingen en niet beseffen dat je de keuze hebt. Een onbewuste geest heeft de keuze en misschien uiteindelijk ook in de keuze om seksuele aantrekkingskracht niet toe te laten.
Maar laat duidelijk zijn, het gaat mij absoluut niet in om het wel of niet gelijk hebben. Er is geen strijd en ik accepteer iemand anders zijn/haar mening.
Met vriendelijke groet,
Jeroen
Ik zeg niet dat het niet MOGELIJK is voor mannen en vrouwen om contact te hebben zonder dat seksualiteit een rol speelt. Wat ik aan geef is dat het in mijn ervaring altijd mee speelt. Dat er vaak niets mee gebeurt en vaak niet sterk genoeg is om uberhaupt benoemd te worden is duidelijk, gelukkig.
overigens wil ik nog toevoegen dat fantaseren over goede vriendinnen misschien normaal is voor mannen die juist niet de zuiverheid met zichzelf na willen streven en dus ook met de ander. Wat mij betreft zijn fantasiën over goede vriendinnen not done. As a matter of fact, seksuele fantasiën überhaupt in het algemeen is not done. Immers, daarmee veroorzaak ik voor mezelf een groot lijden.
Met vriendelijke groet,
Jeroen
Er schiet me nog iets te binnen.
Op internet staat een boek dat gratis is te downloaden. Everigens een goede tegenhanger van de andere sekse als pus en pis te zien is om juist de andere te zien als een godsvonk, waarbij jij jezelf natuurlijk ook wilt gaan zien als een godsvonk.
http://www.abuddhistlibrary.com
Met vriendelijke groet,
Jeroen
abuddhistlibrary : “This is a large site, over 400 books (and counting), and more than 6,000 articles”
Jeroen, welk boek bedoel je?
Dag rita,
Dat is raar. Op de boeddhistische pagina kom ik er wel in één keer op de site met het boek.
Het boek heet Practice of Brahmacharya
de schrijver is Sri Swami Sivananda
Met vriendelijke groet,
Jeroen
Ach en wee,
Ik had eerder echt een heel lang stuk geschreven, maar ik zie dat het niet gelukt is om het te posten.
In het kort dan. Zelf streef ik ook een leven in celibaat na. Seksualiteit kan iets heel moois zijn en betekenen voor jezelf en degene met wie je samen bent, mits er zuiverheid wordt nagestreeft met je eigen intenties m.b.t. jezelf en de ander. Dat delen zie juist en wanneer er geen sprake is van verlangen.
Juist dat verlangen heeft mij doen inzien dat het voor mij van belang is om lichamelijk en geestelijk een seksloos leven na te streven, dat is simpelweg omdat het verlangen wat je buiten je plaatst, ongeacht welk verlangen ook, een streven is om iets in jezelf op te vullen wat in wezen niet opgevuld kan worden. Daarom zie ik het als een illusie om in het seksueel verlangen bevrediging in te vinden. Door in de eerste plaats te kijken en observeren naar dat verlangen kan er bewustwording plaats vinden als en wanneer er sprake is van volhardendheid en een sterk vastberadenheid. En wanneer er observatie is, dan wordt het verlangen ook niet gevoedt. Ik weet dit nog niet helemaal zeker, maar ik denk dat het verlangen mettertijd gaat verdwijnen wanneer je consequent niet de aandacht vestigt op wat er niet is, op wat je buiten je tracht te vinden. Vanuit een gevoel en ervaring van niet compleet zijn, is er de neiging om buiten je te zoeken wat je compleet kan maken, maar wanneer het streven er is en de ervaring in het heelzijn met jezelf, dan is er ook geen verlangen, het verlangen wordt opgeheft en er hoeft niks meer te worden nagstreefd. Het heeft immers geen zin om iets na te streven wanneer er geen verlangen is.
Beste Kathinka. Deze site vind ik een goed initiatief, ook al zijn er weinig mensen die een celibaat leven willen nastreven. Het gaat, denk ik zelf, niet om hoeveel of hoe weinig mensen hiermee bezig zijn. Het zijn er al heel wat meer volgens de berichten die hierboven staan. Al zou het maar één persoon zijn. Reden genoeg om daar serieus over te zijn.
Met vriendelijke groet,
Jeroen
beste Jeroen en Katinka, en allen die deze discussie lezen.
dit alles roept heel wat bij me op, nou hier komt het dan.
* Jeroen, ik ben het met je eens, dat slechts één gespreksdeelnemer al genoeg is, trouwens, wie weet hoeveel mensen het lezen en ermee aan de slag gaan zonder dat ze actief reageren. Het is nu eenmaal zo, dat achter elk actief mens een heel grote groep van mensen zit, die passief meedoet. En er misschien heel actief mee aan de slag gaat, maar in zichzelf of in hun eigen leven zonder dat ze het communiceren met anderen. Het is nogal wat om je zo open op te stellen zoals hier op deze prachtig site van Katinka.
Dus ook ik doe graag weer een duitje in de zak.
* Wat mooi dat we er hier zo over praten en ervaringen uitwisselen, want het is wel een taboe in het zogenaamde taboeloze westen: celibaat. Mensen kijken je aan of je van een andere planeet komt als het wel eens ter sprake komt en ik zeg, dat ik droom over een celibatair leven omdat ik me dan vrijer en opener zou voelen.
* Zoals Jeroen praat over de praktische ervaringen met sexualiteit en als verbonden met lijden herken ik niet zo. Ik vind seks ontzettend lekker, voel me na een vrijpartij ook ontspannen en vrij en heb niet vaak de “is that all there is” ervaring. Toch wil ik ervan af. Rara hoe kan dat.
* Nou simpel om deze reden: ik ben het met Jeroen eens dat het niet hetzelfde is als eten of drinken. Sommig mensen vinden dat dat zo is en denken er niet eens over na, waarschijnlijk hebben ze er ook genoeg mee van doen en voelen de begeerte en hoppa doen er wat mee, dat is best, dat is hun ervaring.
* Uiteraard spreek ik voor mezelf, als ik dit zeg: ik heb dit ontdekt. Het hebben van de begeerte en er niets mee kunnen doen. Of het hebben van de begeerte en er niets mee willen doen. Of het hebben van de begeerte en willen onderzoeken wat het betekent, wat het je brengt als mens en op welke wijze het je bezighoudt en fascineert. Dat alles geeft heel wat stof tot nadenken. Ik zelf heb de ervaring, dat ik er meer mee bezig ben dan ik wil. Ik geloof absoluut niet dat ik verslaafd ben. Ik ben van nature een matig mens. Toch voel ik me oms als een jongetje dat voor een etalage staat met gebakjes en er een wil maar geen geld heeft om een gebakje te kopen. Vertaald: ik ervaar de begeerte en heb er last van of vind dat ik er teveel naar mijn smaak mee bezig ben of fantasieën heb die ik niet wil koesteren of afgeleid word door begeerte of de begeerte zelfs een beetje opblaas en uitvergroot, kortom: het is soms in sommige perioden van mijn leven of sommige dagen echt een fascinatie. En die wil ik graag aanpakken, zoiets. Want elke fascinatie kan een eigen leven gaan leiden. Bij voorbeeld: als ik gefascineerd ben door de natuur, en ik zit op mijn werk en ik wil eigenlijk in een bos wandelen, dan is dat een begrijpelijk verlangen, maar als ik het zit te voeden en mijn werksituatie een beetje verpest ermee, dan vind ik dat een fascinatie. Want ik wil in het hier en nu leven en op dat moment is mijn werk de situatie en wil ik daar zijn, volledig en niet afbreuk doen aan de ervaring door te gaan zitten verlangen naar iets dat op dat moment niet kan. Met dit voorbeeld haal ik seks ook uit de sfeer van iets wat niet kan of mag. Zo beladen is het niet bij mij.
*Dus mijn mening is deze: als ik met celibaat bezig ben is het ook, omdat ik in het hier en nu wil leven en niet last wil hebben van verlangen naar dingen die op dat moment niet beschikbaar zijn, zoiets.
Groetjes Frenkie Oosterveen
Aangezien ‘Overpeinzende’ meer dan honderd abonnees heeft en gemiddeld zo’n 150 bezoekers per DAG, moet je er van uit gaan dat NIETS wat je hier schrijft prive is.
dag Frenkie,
Ik denk zelf dat wanneer gedachten een loopje met je nemen het belangrijkste isom dat op dat moment op te merken, omdat er de neiging is om in het verleden of in de toekomst te belanden. Ik zeg niet dat ik zelf altijd in het heden ben, maar op het moment dat gedachten een loopje met me nemen en mij elders meevoeren behalve dan waar ik lichamelijk en geestelijk ben, dan kap ik het af. Ik besteed er geen aandacht meer aan. Zo is dat, in mijn ervaring, ook met seksualiteit. De neiging om naar vrouwen te kijken heb ik al voor 95% afgeleerd, zo ook met gedachten die over seks gaan. Ik voed het consequent niet. Zo ook met seksuele gevoelens, mochten die opkomen, dan laat ik geen gedachten toe, hetzij woordelijk, hetzij beeldend, die het groter kunnen maken. Het is eigenlijk niet dat ik het niet toelaat, ik voel ze aankomen en ik stop ze alvorens ze zich in mijn brein gaan nestelen en daar hun werk doen om dan van kwaad tot erger te gaan. In tegenstelling tot jou ervaar ik het echt als een lijden en als een verlies en verspilling van kostbare energie. Ik vind het dus wel bijzonder op te merken dat jij wel van je seksualiteit kan genieten, maar er toch van af wilt. Daarin kun je zelf overpeinzen over waarom je dat zo voelt. Wat mij helpt is dat ik voor me houd hoe energieloos ik me voel wanneer ik seksuele verlangens toelaat en toesta mijn lichaam te beheersen. Maar er zijn meerdere dingen die bij mij meespelen. Dat is de wil om in relatie met mezelf en met de ander in gelijkheid te zijn en dat is de wil om op alle mogelijke vlakken een gezonde relatie met mezelf na te streven, waarin voor mij intenties de belangrijkste rol spelen. Daar draait het voor mij om, in hoe je met jezelf en met je medemens omgaat. Dat heb ik in dat lange verhaal volgens mij ook wel geschreven, dus dat heeft weinig zin om dat te herhalen. Het is echt een heel krachtige wil in mij om in heelheid te willen zijn met mezelf en ik vind die heelheid niet in seksueliteit.
Wanneer je er overigens zelf meer mee bezig bent dan je zou willen, dan is dat omdat je dat, denk ik, zelf wilt. Je doet het zelf maar misschien heb je het niet in de gaten dat je het zelf doet.
Als ik weet wat op dit moment een beeld, een gedachte of een gevoel met me doet en ik weet de uitkomst daarvan, dan HOEF ik daar niet in mee te gaan.
Er valt nog veel te zeggen, maar ik moet naar bed.
Een goedenacht
beste Jeroen (Ashita) Bos,
ik ben het 100 % met jou eens, dat je zelf overal bij bent, en dat de wil heel belangrijk is. En dus zijn we geen slachtoffer (haha, ook geen dader), het gebeurt gewoon. En als ik begeerte ervaar, kies ik er zelf voor er op in te gaan, het te voeden of zoals jij zo mooi beschrijft: er totaal niet op in te gaan. Ik vind het telkens weer verbazingwekkend om een begeerte te voelen, te besluiten het te negeren (NIET te onderdrukken) en even later op te merken, dat het helemaal verdwenen is. Als iemand zegt: de begeerte is te sterk om er niets mee te doen, dan wil je dus gewoon!
Groet Frenkie Oosterveen