Die neurenberg-processen waren gewoon een walgelijke vertoning, om het publiek iets van wraak, genoegdoening voor te schotelen. Mijn moeder heeft dat in ieder geval zo ervaren. Als een vertoning, een theater, politiek zoals die nu ook is.
Eén grote schaamte, want had nederland niet zo’n miljoen joden gedeporteerd? Hadden wij het hier dan wel gewusst, willen wussen? Boter op het hoofd!

Ondertussen waren achter de decors alle grote nazi-wetenschappers al stiekum naar Amerika gehaald. Ondertussen werden daar de plannen gesmeed voor het militair-industriële complex dat later ging boomen, het grootkapitalisme dat de wereld beheerst, en dat de huidige graaicultuur werd toen de muur viel en het westen had gewonnen. Nog steeds allemaal boter op het hoofd!

Gelukkig dat de weldenkende mens hier woorden voor heeft als oefening in morele en wettelijke verantwoordelijkheid…
De vraag is toch: hoe kunnen mensen zo ziek zijn dat ze dat soort dingen doen als in die oorlog? Wat is er mis met ons? Je kunt ons alles laten doen, uit onderzoeken later is dat ook wel gebleken. Wij willen niet echt iets weten.

Die individuele verantwoordelijkheid is een absolute wassen neus, ook nu nog laten we alles gebeuren wat het daglicht niet kan verdragen zodat we in de comfort-zone kunnen blijven zitten (vrije wil), ook nu wordt er grootschalig genocide en massamoord gepleegd met onze instemming.
Ook nu wordt er een theater voorgeschoteld dat het voor ons is, noem alleen al het credo “economische groei en werkgelegenheid” of “voedsel voor de armen”(google maar eens op Monsanto als je nog wat wil weten wat zich achter de decors afspeelt).
Je hoeft het maar legaal te maken, en dat is wat steeds dan ook gebeurt, en dan geloven we erin.
Nja, het is de tijdgeest die bepaalt wat er gebeurt en wat wij denken, en het gaat mij nu veel te ver hier hoe alles met elkaar samenhangt. Genen, denken, kosmische straling, aarde, …
Maar als het allemaal voorspeld is, doen wij slechts uit vrije wil wat al te voorzien was. Komisch wel. Ongelooflijk ook, dat er mensen zijn die dat gewoon wisten heel vroeger.

Ik vind het een mooi verhaal dat als je een kikker in kokend water stopt, hij er meteen uitspringt. Maar als je hem in koud water stopt en dat langzaam verhit tot het kookpunt, laat-ie zich gaarkoken. Dat beschrijft onze blindheid t.o.v. onze situatie nu goed.

Dus hoezo vrije wil en verantwoordelijkheid als je je bijna van niks bewust bent, en niet eens wil weten wat zelfs duidelijk zichtbaar is?
Je moet toch eerst jezelf en de wereld (de mensen!) kennen en serieus nemen om verder te komen over het hoe of waarom van de mens.

Het ligt er ook een beetje aan op welk ‘niveau’ (daar heb je ‘m weer..) je het over vrije wil hebt. Zoals het stuk hierboven vanuit de ‘persoon’ bekeken of kijk je vanuit het niveau van ‘het geheel.’ Oftewel: vanuit de druppel of vanuit de oceaan… Kan een druppel in de oceaan beslissen hier of daar heen te gaan?

Op het ‘persoon’niveau zegt Bruce Lipton : “wanneer een voorgeprogrammeerd gedrag [vanuit het onbewuste, reflexmatig] zich ontplooit, kan de waarnemende bewuste geest zich erin mengen, het gedrag stilzetten en een nieuwe reactie creëren. Zodoende biedt de bewuste geest ons een vrije wil, wat inhoudt dat we niet slechts slachtoffers zijn van onze programmering. Om ons hiervan los te maken moeten we echter volledig bewust zijn, anders neemt het de programmering het weer van ons over.”

Op het ‘oceaan’niveau, het niveau van het Zelf of het Geheel, bestaat er geen persoonlijke vrijheid of vrije wil. Je beweegt mee met het geheel, de stroom van de oceaan brengt je ergens heen.
Vanuit het niveau dat weer boven het ‘oceaan’niveau uitstijgt bestaat er geen persoon meer en heb je het niet meer over wel of geen vrije wil.

Dit is waar het bij Advaita steeds over gaat, dat er geen persoon geen ‘ik’ bestaat. Eerlijk gezegd kan ik daar niet zo goed mee overweg. Ik kom dan ook al snel bij die verantwoordelijkheid uit waar Rafie het over heeft. Er zijn mensen die zich ‘verlicht’ noemen en ‘dus’ niet verantwoordelijk zijn (zeggen ze) voor wat de ‘persoon’ doet, want zij zijn níet die persoon. Dat je niet die ‘persoon’ bent, daar kan ik het wel mee eens zijn, maar dat je dan niet meer verantwoordelijk bent voor wat die persoon doet… dat wil er bij mij niet in.

Vanuit de Advaita hoek kreeg ik hierover eens het volgende antwoord: “het hele thema van verantwoordelijkheid nemen gaat op binnen de illusie dat er een ‘iemand’ is die verantwoordelijk zou zijn. Die iemand is er eenvoudig niet. Dat is geen vrijbrief om maar aan alle neigingen toe te geven die opkomen. Zolang we geloven in de persoon, heeft het concept van verantwoordelijk zijn betekenis, en praktisch nut.
Als we door de droom van het individu heenkijken zien we dat het allemaal een droom was. Het leven gebeurt gewoon , wat voor ideëen we er ook over hebben, wat we er ook vinden. Goed en kwaad zijn concepten van het denken. De realiteit is neutraal. De dictator is evenzeer een uitdrukking van eenheid als moeder theresa. Dit is voor het denken onacceptabel, en zo gaat de strijd door.”