Ik ben, dat heb ik eerder verteld, op de site van ene Siegfried Bok gestuit die die puzzel die nooit afkomt, wat elementaire gegevens betreft wel heeft afgepuzzeld, en ik was stomverbaasd en stomgelukkig eigenlijk, dat dat wel kon bestaan.
Wat hij zei was voor mijn gevoel de dingen zoals ze waren. Hij zat in een positie om veel te zien en mee te maken ook, hij was… is eigenlijk nog… een arts.
Als je het over puur heb, dan heb ik dat daar teruggevonden.
Hij kon alleen rechtdoor gaan in de richting van het wél snappen heeft alles zo aan elkaar geknutseld dat het een veelomvattende theorie is geworden (ik was zó kwaad dat Katinka het een `mening` noemde), maar op de éen of ander manier kunnen maar weinigen lezen wat hij schrijft .

Hier probeert hij in een filmpje aan iemand die hem bezoekt uit te leggen wat hij heeft gevonden, heel interessant maar wel breedsprakig en dus een aantal delen:
www. 2012.jazeg.nl

Hij is in staat om zijn hersens op een `hoger` niveau te gebruiken… zichzelf en alle anderen zien functioneren en daaruit proberen te herleiden hoe het zit.
Hij kon dat ook niet echt zelf snappen, maar in dromen is het hem uitgelegd.
Hier zou men dat Karma noemen, een of ander geheimzinnige reincarnatie `in hoger sferen`, maar het is gewoon de generaties voor je die in je zitten en die heel wat meer weten dan wij.
Het gaat zo ver terug wat er in een mens zit, wat is overgeerfd! En daardoor ´in jezelf`zit.
Sorry als ik een beetje zit te zeuren, maar ik was zo blij met je reactie als `normaal mens`.

Natuurlijk heb ik ook geen waarde-oordeel en is dit alles een gegeven.
Ik ben gewoon aan het werk, mensen uit hun conditioneringen schudden. Een beetje uit hun veilige denk/patroontje halen.
Gratis en voor niets. Als ik er 500 euro voor zou vragen, zouden ze me wel serieus nemen.

Ik laat het even hierbij want het is laat en heb niet meer de energie om persoonlijk te reageren, maar kijk even naar dat filmpje, ik weet niet hoe ik het moet zeggen zonder als een commercial of sekte/lid te klinken, maar het is echt anders dan anders.
Welterusten,
Marg

Karaktereigenschappen en karma, daar zit ongetwijfeld een verband tussen. Zo is de een geneigd passief naar het verleden te kijken om het huidig handelen te verdedigen of te verklaren, terwijl een ander kijkt naar wat ie ervan kan leren en dat vervolgens toe kan passen op de eigen situatie. Twee verschillende karakters die verschillende handelingen en dus verschillende gevolgen te zien zullen geven.

Of dat ‘goed karma’ is, of juist ‘slecht karma’, kan me niet zoveel schelen. Het is gewoon een karaktereigenschap waar ik zo goed mogelijk mijn weg mee zoek.

Over het geheel genomen zie ik karakter eigenschappen, zoals onzekerheid bijvoorbeeld, wel als een uiting van karma. Waar je vervolgens wel weer wat aan kunt doen natuurlijk: en daarmee schep je nieuw karma (nieuwe handelingen die weer nieuwe gevolgen hebben).

Op mij zelf betrokken : onzekerheid + koppigheid => zelfstandig mijn eigen weg vinden => ??? we’ll see.

Kunnen jullie je proberen te beperken tot het onderwerp? Karma in dit geval? Als het moet sluit ik de discussie weer.

Het denken is ervoor gemaakt met je overleven bezig te zijn, en dat is in de loop van je leven en in de loop van alle eeuwen voor je, waarin onze voorouders met hetzelfde bezig zijn geweest, gegroeid en gegroeid.
Daarbij is steeds voortgeborduurd op wat daarvoor was… waarbij alles wat tot ellende en dood leidde als `slecht`is bestempeld en het andere `goed´, en het goede behouden moest worden.
Ziekte en oorlog, als grootschaligste voorbeelden, wordt daarbij nu bestreden omdat wij dat wensen.
Maar ziekte en oorlog zijn een correctie van de natuur op wat de mens voor elkaar bokst door alles uit evenwicht te brengen om te overleven.
Een simpel voorbeeld wat betreft ziekte zijn natuurlijk de bacterièn die resistent worden van het gebruik van antibiotica, waarbij het de vraag is of de bacterien sterker worden, of dat het de mens is die steeds zwakker wordt.
Een veel moeilijker voorbeeld wat betreft oorlog zijn de emoties die het gevolg zijn van allerlei bedachte oplossingen om het goed te krijgen, en die, om ze onder controle te houden, tot nog harder denken en nieuwe `oplossingen` aanzetten, en tot een verhitting leiden tot de boel barst.
Dit is natuurlijk een heel groot onderwerp met heel veel kanten.

Wij zijn zo doordrenkt van het luxe leven, zijn zo ver af komen te staan van de normale strijd om het bestaan, dat het nog moeilijk in te voelen is dat het om leven en dood gaat.
We betalen voor onze luxe met een steeds grotere vervreemding, een groter en belangrijker wordend ik, nu zelfs zo dat wij in wezen iets hoogstaands goddelijks zouden zijn, wat echt een giller is gezien het feit dat de mens juist als enige daar niet ´bij´ kan.
Het denken is uniek menselijk, in ieder geval in dat de verbinding met het weten verbroken is, en het denken dus de baas is geworden. Dat is de illusie waar we in leven, dat is hoe zich mettertijd een individuele ziel vormt die niets weet maar terugverlangt naar het goddelijke, en daarvoor eigenlijk de hele weg terug moet afleggen.

Ik moet zeggen, gewend en verslaafd als ik ben aan denken en die continue drive en spanningen, komt god me als saai en kil voor, niets te beleven. Maar als tegenhanger in ons emotionele zijn is het harmonisch en vredig, en het snappen van dingen die je nooit gesnapt hebt schenkt ook vreugde.
Zolang je dus mens blijft en niet een dooie verlichte wordt, is het nog wat. Anders is het inderdaad ´niets´. Geen droefheid en geen vreugde, geen angst en geen liefde, geen verlangen en geen vervulling, noem maar op… Er is daar in principe voor ons toch niets!
De mensen die het meest geleden hebben zijn het meest in de hemel zijn als ze doodgaan, als ze het tegendeel van hun ellende ontmoeten, de vrede en het geen pijn hebben.

Als jij me vertelt dat je niet kúnt weten hoe de werkelijkheid in elkaar zit, dan heb je gelijk in de zin dat wij van ons denken moeten leven en dat dat zeer beperkt is. Maar het betekent tevens, dat die onzienlijke werkelijkheid niet daarbuiten is, maar in jezelf, in je eigen hoofd, in je eigen opmaak die ervoor zorgt dat je je geen deel voelt van de energieèn die het leven maken. Je hangt aan de emoties en denkramen die ons leven kleuren.
Zoals je wel weet, zijn er zat mensen en zeker kinderen, die die energieen wel (even) kunnen aanvoelen.
Daar speelt leven en dood kwa gevoel geen rol, dat is ´objectief` en heeft een enorme afstand tot onze dagelijkse bezigheden.
In volwassenen gaat het denken er dan weer mee vandoor alsof er iets `transcendents`bestaat wat liefdevol en harmonisch en te prefereren is, wat een ver-IKking is vanuit het eigen gevoel.
Het zijn `objectieve`energieëen die voor het leven en het bewegen zorgen, en die ons gemaakt hebben tot wat we zijn: de lijdende mens die ervan vervreemdt is en daarom doet zoals hij doet, en niets meer.
Prachtig in sprookjes, die de religies zijn, weergegeven, hoe dat in zijn werk is gegaan.

Het lijkt me duidelijk dat wij nu in een samenleving leven die onze wens te overleven tot in het uiterste heeft uitgewerkt en daarvoor de rest van leven, ook de andere mensen, tot op het bot heeft uitgemergeld.
Mag ik dan een tirade afsteken als je beweert dat het nóg beter met ons moet gaan en dat dat best kan? Dat je niet wil kijken hoe het zo gekomen is maar weer uitwegen zoekt, precies datgene wat ons tot hier heeft gebracht?
Dat wij onze luxe hebben betaald met blindheid en doofheid voor de werkelijkheid zoals die is, zoals wij die gemaakt hebben, is volgens mij datgene wat weer ontrafelt moet worden.