» Home » Spirituele groei » Conflictbeheersing en controverse

Conflictbeheersing en controverse

by Katinka Hesselink - Overpeinzende.nl on September 13, 2010

Ik kende mijn grootvader (J.M.S. Baljon) als heerser in zijn studeerkamer, als tuinier die mij de basis van dat vak geleerd heeft en als ambitieus schaker en bridger. Toen ik wereldgodsdiensten ging studeren in Leiden, wist ik dat ik een aantal van zijn oude leerlingen en collega’s tegen zou komen. Hij was daar professor Islamitische Theologie en ik zorgde ervoor dat ik hem niet bij mijn docenten noemde. Ik wilde niet dat zijn schaduw over mijn eigen relatie met de docenten zou hangen.

Op een dag liet ik het vallen bij een van mijn favoriete docenten. Hij vertelde me dat mijn grootvader een controversiële figuur op de faculteit was geweest, maar wel alom gerespecteerd. Hij was controversieel, omdat hij overal een uitgesproken mening over had. Hij was gerespecteerd omdat hij, als er eenmaal een besluit genomen was, zonder rancune met iedereen door een deur kon – of ze het nu met hem eens waren geweest of niet.

Ik vind dat bewonderenswaardig en hoop, aangezien ik zelf ook altijd een uitgesproken mening heb, dat ik ook zo kan zijn.

Sterker nog, er zijn weinig dingen die me meer ergeren dan conflicten die niet worden uitgesproken. Toen Henk Spierenburg nog leefde, gaf hij me een heleboel boeken. Via het roddelcircuit weet ik dat mensen hierover speculeerden. Niemand vroeg mij ernaar, om de beschuldigingen te bevestigen of weerleggen. Er was alleen maar roddel. Als ze me ermee hadden geconfronteerd, had ik ze kunnen vertellen dat ik niet echt geïnteresseerd was (op die manier dan) in een man ouder dan mijn vader. Ik zou ze verteld hebben dat we elkaar, buiten de zaal waar de lezingen plaats hadden, nooit fysiek zagen. We communiceerden via email. Ik had ze kunnen vertellen dat er nooit een spirituele leraar was met minder op de agenda: hij gaf me geen advies. Hij vertelde me noch wat te doen, noch wat te denken. Hij gaf me alleen boeken.

Het feit is, eerlijk gezegd, dat ik gewoon te onzeker ben om te willen gokken wat mensen van me denken. Als mensen het niet uitspreken, haal ik van alles in mijn hoofd. Ik weet dat het een vreemde combinatie is: onzekerheid en het onafhankelijke leven dat ik leid, maar het is niet anders. Ik ben mensen die me recht voor de raap zeggen wat ze ervan vinden echt dankbaar. Ook, juist, als ze het maar niets vinden wat ik doe of schrijf.

Sterker nog, de grootste glimlach die ik deze week op mijn gezicht had, kwam doordat een paar theosofen me precies vertelden wat ze van mijn blog (niet dit blog) vonden. En het was niet positief. Maar het was fantastisch: ik weet precies waar ik sta, en het verbreekt een patroon van via via communiceren.

Deze vraag heb ik als tiener ook met vrienden bediscussieerd: heb je negatieve meningen liever in je gezicht, of achter je rug? Mijn antwoord is waarschijnlijk, maar ik weet het niet zeker, nog precies het zelfde als toen: als het over belangrijke dingen gaat wil ik het weten. Wat vinden jullie?

{ 14 comments }

Previous post:

Next post: