Met zoiets kan ook ik nou net helemaal niks. Wat wil je er eigenlijk op deze plaats mee zeggen? Wil je ‘wijs’ klinken soms? Ik ben het in deze met Katinka eens dat dit nihilistisch is en daar is volgens mij nog nooit iemand beter van geworden.

En dat je door te zoeken, met name naar wie je bent, wel degelijk een prettiger leven kan krijgen – dát kan ik uit eigen ervaring met zekerheid zeggen.

Intelligentie speelt daarbij wel een rol. Al ligt het er wel aan wat je onder intelligentie verstaat. Voor mij is het meer de intelligentie van het lichaam en je energie (ook wel de intelligentie van het hart genoemd), dan je denkvermogen.

Het uitdragen van wat mijn zoeken mij gebracht heeft, heeft wel degelijk zin. Als er maar 1 mens is die er iets aan heeft, gestimuleerd wordt tot een inzicht in een groter geheel dat het eigen ikje, dan is mijn missie geslaagd.

Zoals jij het omschrijft zouden we allemaal als zombies moeten gaan leven. Veel plezier daarmee, maar ik doe even niet mee!

Ik ben helemaal met je eens dat intelligentie en wijsheid niet het zelfde zijn, maar verder is je reactie wel erg pessimistisch. Als ik jou raad zou volgen, zou ik op moeten houden met schrijven, bijvoorbeeld. En als we niets kunnen leren, niet kunnen groeien – wordt moord de enige oplossing voor mensen die zich niet gedragen.

Helaas is het zo dat je in eentje de wereld niet kunt redden. De enige die je kunt ‘redden’ ben jezelf. Het is echter wél zo dat er datgene naar je terugkomt wat je zelf uitstraalt. Ook al ben je je vaak niet bewust dat je dat uitstraalde.

Die uitstraling kun je veranderen door het je wel bewust te worden. Ik denk dat hoe dichter je bij je innerlijke bron komt of leeft, hoe stralender jouw uitstraling wordt. In die uitstraling kunnen anderen zich koesteren. En dát is dan jouw bijdrage aan een betere wereld.

Vergelijk het een beetje met de SIRE spot van de laatste tijd, over het feit dat we onbewust steeds asocialer worden. En dat dat feit de wereld zeker niet beter maakt.

En nee, ik zeg niet dat dat makkelijk is – en ook niet dat het me altijd lukt.

En wat specifieke problemen (zoals wereldhonger) betreft – voor zover je kan je eigen bijdrage leveren is het enige wat je concreet kan doen. En dat betekent dus dat die zaken die je wel kan oplossen – gewoon doen.

@ Rita
of het verlangen daarnaar de oorzaak is van ellende kan ik niet zozeer zeggen, maar wat ik wel veronderstel is dat als men zoekt achter een bepaald iets (de bron, rijkdom, wijsheid, vrienden) maakt niet uit, dat men op dat moment juist geluk ontloopt,
aangezien geluk nergens ‘ligt’ of ergens in gevonden kan worden maar eerder iets is wat je overkomt op het moment dat je tevreden bent met wat dat is, daaruit zou ik wel willen concluderen dat zoeken nooit leidt tot geluk.
Dan heb je ook nog eens de vele soorten zoeken; zoeken naar “de bron” is mss op zich niet schadelijk, maar als men zoekt naar macht of rijkdom gaan die dingen steeds ten koste van anderen, aangezien je meer wil verwerven dan een gemiddeld mens toekomt moet het toch ten nadele van iemand anders zijn?
correct me if i’m wrong want zou mss liever verkeerd zijn van het vaak spijtige oordeel dat ik moet vellen
baibai